Det beste vernet mot engelsken er nynorsken, so eg tykkjer no SmiO hadde gjort seg betre ved å fokusera på nynorsken i staden for å jobba mot engelsk.

Bokmålet er fienden til nynorsken, det er ikkje nokon veg utanom det; og der nynorsken ikkje er spesielt nemnd og tenkt på, so et det store stygge bokmålet nynorsken til frukost.

Det hadde vore kjekt med eit mindre politisert SmiO, men eg trur ikkje det vil føra til fleire medlem, og heller ikkje at talet på masterar skrivne på nynorsk skyt i veret.

Det beste vernet mot engelsken er nynorsken

Hahah. Og du tror det selv?

Nei, det beste vernet mot engelsken er norsken, ikke nynorsken. Nynorsken ødelegger for norskens stilling overfor engelsk fordi den bidrar til å fragmentere (balkanisere) det norske og ikke minst det skandinaviske språkområdet. Dansker og svensker forstår overhodet ikke nynorsk, mens norsk (standardnorsk slik det snakkes på østlandet) er den formen for skandinavisk som blir best forstått av alle skandinaver.

Språkforskere mener et språk trenger 20 millioner brukere for å hevde seg fullverdig i lengden. Det har skandinavisk, men det har ikke nynorsk. Nynorsk er en konstruksjon (sammensurium av noen tilfeldige og lite representative dialekter) fra sent 1800-tall som bare ødelegger for den skandinaviske språkforståelsen, og det vil være bra for Norge, norsk språk og skandinavisk som helhet at nynorsk dør jo før jo heller.

Det er fint å ha bevissthet om språkhistorie, men dagens utvannede form for nynorsk representerer ikke norsk språkhistorie noe mer enn standardnorsk (egentlig mindre, siden nynorsk er mye mindre representativt og har en kortere historie og mindre litteratur).

Det er ikkje talet på brukarar som avgjer kor motstandsført eit språk er mot engelsk, men tradisjonen og sjølvmedvitet. Er det nokon samanheng mellom folketalet på Island og i Frankrike? No er det bokmål som har endra seg mest (frå dansk til austlandsk uttale av dansk med nokre norske ord og vendingar), og soleis har brote ut av den skandinaviske språkfellesskapen. Du kan gjera framlegg om å laga eit nytt språk (samskandinavisk), og sjå kor langt du kjem. Du kan til og med laga ei Facebook-gruppe ("idioter med tro på språkteknokrati og statistikk"). Case closed. :)

Nynorsk er en konstruksjon (sammensurium av noen tilfeldige og lite representative dialekter) fra sent 1800-tall som bare ødelegger for den skandinaviske språkforståelsen, og det vil være bra for Norge, norsk språk og skandinavisk som helhet at nynorsk dør jo før jo heller.

Haha, kva er du for eit troll?

Kva med om du les litt språkhistorie sjølv? I korte trekk:

I Noreg hadde me dansk. Aasen drog rundt i heile Noreg, slik ingen hadde gjort før, og er den dag i dag internasjonalt kjend som ein framifrå språkforskar. Det var slett ikkje enkelt å reisa so langt på 1800-talet, so det tok han 46 år.

Når nye språk får gramatikk og vert skriftfest i dag (mykje i Afrika) brukar dei Aasen sin modell.

Aasen fann eit system som låg bak alle dialektane, som bandt dei saman til eitt språk. Det var dette systemet han bygde nynorsken til å bli. So i honoms seinare reiser der han vitja stader han ikkje hadde vore stadfesta han at systemet var korrekt.

---

So, kva er konstruksjon her? Viss me ser på norsk-dansken, som du so kjært tydelegvis vil kalla ikkje-konstruert, so ser den slik ut:

Norsken kom som ein konkurrent til dansken. Alle var einige om at me til slutt måtte få norsk språk i Noreg, men korleis me skulle koma oss dit var omdiskutert. Mange av dei som allereie kunne skriva ville ikkje hoppa rett over til norsk, det var for mykje. So dei ville heller gradvis taka deler av norsken inn i dansken.

Samansurium og rot? Vel, det er norsk-dansken (eller bokmålet) sitt kjennemerke.

Norsk-dansken har forresten kortare soge enn norsken. Norsk-dansken er jo ein bastard, ein skapning som vart laga av frykt for norsken. At folk framleis heng ved han i dag handlar om maktstrukturar, det har ingenting med språket sine (mangel på!) indre kvalitetar å gjera.

Og det er altso norsk-dansken som driv med balkanisering. Me hadde dansk. Me fekk norsk. Og so kjem plutseleg «De Dannede» og skal laga ein dansk-norsk? Kva er det for bakstreversk balkanisering?

Men det er altso rett som Kritisk seier.

Anonym: Og for all del, slutt å dra «sanningar» ut bakenden din. Kvar står det at svenskar forstår bokmål betre enn (ny)norsk?

Eg har ikkje statistikk å visa til, men viss eg får koma med eigne erfaringar so har to svenskar eg har truffe gjennom oljeindustrien båe sagt at dei forstår nynorsk teksting betre enn bokmål. Det var enklare å lesa.

(Han eine sa noko liknande «Ah, du skriv nynorsk, ja? Eg ser det på NRK av og til. Eg tykkjer det er enklare å lesa enn bokmål.»)

Norsk-dansken har forresten kortare soge enn norsken. Norsk-dansken er jo ein bastard, ein skapning som vart laga av frykt for norsken.

Norsk-dansk bokmål er mer representativt for norsk historie enn nynorsk, men det er forsåvidt ikke hovedpoenget her. Hovedpoenget er språkforståelse og språkutbredelse. Nynorsk er et subkulturelt, sekterisk fenomen som ikke har krav på statsstøtte eller nasjonalt hegemoni. Sekter må gjerne dyrke seg selv og sin trangsynte provinsialisme til krampen tar dem, men da for egen regning. Nynorsk-fanatikere må gjerne danne sin egen utbryterrepublikk for den del, men vi andre må tenke mer holistisk, dvs. i en skandinavisk/felles-nordisk målestokk.

Kvar står det at svenskar forstår bokmål betre enn (ny)norsk?

Det foreligger ingen vitenskapelige studier som viser dette, men det er god grunn til å anta at dette medfører riktighet. Norsk riksmål eller samnorsk er et kompromiss mellom dansk og svensk og kan således forstås over hele Skandinavia.

Men en ting skal nynorsk-folkene ha: de har indirekte kjempet fram en unik språklig kompetanse i Norge, som potensielt kan danne en plattform for å kjempe fram et felles-skandinavisk skriftspråk.

Haha, kva er du for eit troll?

I like måte.

I Noreg hadde me dansk. Aasen drog rundt i heile Noreg

Original påstand, men faktum er at han bare dro til Vestlandet og ignorerte de mest folkerike delene av Norge

Norsk-dansken har forresten kortare soge enn norsken.

LOL. Dere nynorskfolk eier ikke skam. "Norsk-dansken" har mer enn 500 års sammenhengende historie i Norge og har vært det dominerende skriftspråket hele tiden. Det har gjennomgått en naturlig utvikling, akkurat som skriftspråket har gjort i Danmark.

Norsk-dansken er jo ein bastard, ein skapning som vart laga av frykt for norsken.

Neida, det er det naturlige standardspråket utviklet i Norge siden senmiddelalderen.

At folk framleis heng ved han i dag handlar om maktstrukturar, det har ingenting med språket sine (mangel på!) indre kvalitetar å gjera.

Slik tenker alle marginaliserte sekter, også nynorsksekten og ikke minst høgnorsksekten som består av ca. 50 personer.

Og det er altso norsk-dansken som driv med balkanisering.

På hvilken måte? "Norsk-dansken" er det språket som bygger bro mellom de skandinaviske språkene i størst grad.

Det dansk-norske språket har fostret forfattere som Ludvig Holberg, Henrik Ibsen, Bjørnstjerne Bjørnson, Knut Hamsun, Sigrid Undset m.fl. Til og med Asbjørnsen og Moe skrev på dette språket. To av forfatterne på dansk-norsk (Holberg og Ibsen) er internasjonalt like anerkjent som Shakespeare.

Hva har nynorsk å skilte med? Ingenting, for nynorsk har aldri bidratt noe nevneverdig til verdenslitteraturen.

Ja, Ibsen og Holberg som begge skreiv på dansk, før norsk-dansk og bokmål vart samankoka i ei kålstuing av vestkantmål. Å stela språket og æra for språket frå danskane, er rimeleg frekt. Har skottar og amerikanarar hatt gode forfattarar? Ja. Kallar dei språket for anna enn engelsk? Nei. Kallar danskane språket til Ibsen og Holberg norsk-dansk? Nei. Har du mindreverdskompleks?

Ja, Ibsen og Holberg som begge skreiv på dansk, før norsk-dansk og bokmål vart samankoka i ei kålstuing av vestkantmål. Å stela språket og æra for språket frå danskane, er rimeleg frekt. Har skottar og amerikanarar hatt gode forfattarar? Ja. Kallar dei språket for anna enn engelsk? Nei. Kallar danskane språket til Ibsen og Holberg norsk-dansk? Nei. Har du mindreverdskompleks?

1) Det er det samme språket.

2) Språket har gjennomgått en gradvis og helt naturlig utvikling i både Danmark og Norge gjennom mange århundrer.

3) Å påstå at det språket som Henrik Ibsen skrev, var et annet språk enn det som Knut Hamsun skrev, er rimelig latterlig, men typisk for nynorskfolkets manglende redelighet.

4) Det felles skriftspråket i Danmark og Norge er like mye nordmennenes som danskenes.

5) Språket ble kalt norsk i Norge. Om man kaller det dansk eller norsk er ett fett siden det er det samme språket.

6) Dansk-norsk er et av flere navn på det språket som både dansk og det norske talespråket standard østnorsk samt skriftspråket bokmål, riksmål og forløpere er en del av.

norsk-dansk og bokmål vart samankoka i ei kålstuing av vestkantmål

Språkhistorie er tydeligvis ikke din sterkeste side. Jeg vet ikke hva du mener med at "norsk-dansk og bokmål vart samankoka".

Ibsen og Hamsun det same språket? Så du meiner at Hamsun skreiv dansk? No tykkjer eg at du er for sjølvkritisk. Språkhistorisk trudde eg at det danske språket bygde på talemålet i Danmark (særleg København) og ikkje i Noreg, men det kan vera at eg tek i miss. Det var elles ikkje bokmålsfolk som ytte til det danske litterære kanon, men nordmenn. Det er intellektet som gjer eit menneske til ein god forfattar, ikkje kva språk han skriv på, men det kan vera at eg tek i miss her òg.

Ibsen og Hamsun det same språket? Så du meiner at Hamsun skreiv dansk?

Knut Hamsun (1859-1952) skrev store deler av sitt et språk som med få unntak var identisk med dansk slik det ble brukt i Danmark. Du kan jo lese "Sult" og se selv. (Det var ingen nevneverdige forskjeller mellom norsk riksmål og dansk riksmål før reformen i 1907, og det tok mange år før den reformen slo gjennom. Aftenposten brukte helt til 1923 en skriftform som var omtrent helt identisk med dansk slik det ble brukt i Danmark.) Knut Hamsun er et godt eksempel fordi han levde både før og etter en serie av gradvise språkreformer som førte til at språket ble reformert fra å være nesten helt identisk med dansk til å være nesten slik man skriver i dag. Knut Hamsun byttet selvsagt aldri språk på noe tidspunkt, skriftspråket gjennomgikk bare en naturlig utvikling i hans levetid, slik det hadde gjort også tidligere.

I lingvistisk forstand hører både dagens moderne dansk slik det brukes i Danmark og bokmål, riksmål og forløpere i Norge, og det talespråket som er knyttet til det (som ca. 1 million nordmenn har som morsmål, og som i lingvistisk forstand kan ses på som den norske dialekten av det danske språket, på samme måte som det finnes en sønderjysk dialekt osv.), til det danske språket. Dette språket har vært et felles språk for Danmark og Norge i omtrent 500 år (dvs. det har vært brukt begge steder) og har vært Norges dominerende administrasjonsspråk i den samme perioden. Det er altså et språk som ikke bare er knyttet til Danmark, men også i høyeste grad til Norge. Det er et språk som i den samme perioden har gjennomgått en omfattende, naturlig og parallell utvikling i Danmark og Norge, og som er knyttet til begge landenes historie.

Dette handler ikke om å "stjele språket fra danskene", bare om å anerkjenne det faktum at dette språket har en lang felles historie knyttet til både Danmark og Norge, og dette språkets bidrag til verdenslitteraturen. Å påstå at Holberg, Ibsen, Bjørnson, Hamsun og Undset ikke skrev på samme språk, eller at "bokmål" har "kortere historie enn nynorsk" er bare historieforfalskning.

Eg har då aldri hevda at Holberg, Ibsen, Bjørnson, Hamsun og Undset ikkje skriv på same språket, altso dansk (med eit og anna kolonialt innslag). Etter mindreverdkomplekset ditt å døma, kjem du frå kolonien sjølv (litt ut på landet). Du minner meg mykje om Kåfjord-samane. Ingen er så antisamisk som desse fornorska samane. I grunne har eg ikkje så sterke meiningar om bokmål, men dette primitive hatet ditt kan du taka ein annan stad. Det er mange studiner på Blidern du kan bruka tida di på.

Å stela språket og æra for språket frå danskane, er rimeleg frekt.

Det er ikke "tyveri" å ha en felles kulturarv og språkhistorie. Nynorsk-sekteristene er ekstremt opptatt av å skille mellom norsk, dansk og svensk. Det er lenge siden det opphørte å være interessant for skandinaver med mer enn sitt skonummer i IQ (kanskje med unntak av sportsjournalistene).

Resten av verden er ferdige med "nasjonsbyggingen". Vi lever i et postnasjonalt Europa som tenker regionalt, ikke nasjonalt. Dersom nynorsk-puristene skal trekke konsekvensene av sin egen puristiske logikk må de også være fanatiske motstandere av all innvandring (inkl. fra Sverige). Først da kan de rendyrke det norske. Men har vi hørt noe i den retning fra nynorsk-leiren? Ikke meg bekjent.

Denne «naturlege» utviklinga som vert nemnd her har me eit godt norsk ord for: knoting. Riksmål er då eit knotmål meir enn noko anna: dansk med med nokre fornorskingar.

Det er ikkje berre i Noreg me tenkjer på eit nasjonalt språk; det gjer dei òg i Danmark, Frankrike osb. Det ikkje det norske ein dyrkar med nynorsken, men det norske talemålet. Eit norskbasert skriftmål for eit norskbasert talemål.

Det dessutan ikkje naudsynt å trekkja parallellar mellom nasjonar og språk; dei kan båe finnast uavhengig av kvarandre; ta samisk t.d.

Vel, dersom du med "knoting" mener at det er en viss avstand mellom skriftspråk og talemål, er jo dette også noe som kan sies om nynorsk. Det er ingen som snakker "naturlig nynorsk". Problemet med nynorsk-separatistene er at de ikke våger å trekke konsekvensene av sin egen purisme. Det naturlige valget ville vært å gå tilbake til norrønt eller islandsk, dersom man på død og liv vil tilbake til "røttene". For min del kunne man gjerne innført norrønt som felles skriftspråk over hele Norden, men det er et helt urealistisk prosjekt. Et "fleksibelt", fellesskandinavisk skriftspråk (med mange alternative former) er imidlertid ikke noen umulighet, dersom det finnes politisk vilje til det.

Det ikkje det norske ein dyrkar med nynorsken, men det norske talemålet. Eit norskbasert skriftmål for eit norskbasert talemål.

Men hva er poenget med å dyrke noe som 1) ikke er opprinnelig (det er et konstruert språk) og derfor neppe bevaringsverdig, 2) ikke forstås og ikke brukes av majoriteten - ikke engang internt i Norge?

Det dessutan ikkje naudsynt å trekkja parallellar mellom nasjonar og språk; dei kan båe finnast uavhengig av kvarandre; ta samisk t.d.

Et felles skriftspråk har i alle tider vært en integrert del av nasjonsbyggingen. Ivar Aasen & co var dypt involvert i disse prosessene. Herav også den anti-danske retorikken til de nynorske våpendragerne.

Tillegg: Parallellen med samisk holder ikke. Samisk som språk er en etnisk markør. Jeg vil ikke si at nordmenn, svensker og dansker tilhører ulike etniske grupper, bare ulike nasjonalstater.

Knoting: i dette tilfellet serskilt det at ein tek etter talemålelet/skritmålet til andre og gjer det ein del av sosiolekten eller dialekten sin. Ein tek gjerne etter dei som har «meir prestisje» - i dette tilfellet danskane. Ein har aldri tala dansk i Oslo eller andre byar, må veta, anna enn evt. som sosiolekt.

Det er ikkje naturleg å gå tilbake til røtene, for det ingen som talar norrønt i landet lenger. Nynorsken byggjer på det moderne norske talmålet, men jamfører seg med det norrøne. Gjennom det norrøne ser ein systemet i talemålet sidan alle målføra ættar frå det norrøne. Det å vera puristisk er ikkje verre enn at ein skriv «tastatur» i staden for «keyboard» - ein merkar jo at det fyrste har ei uttala som passar betre med det norske talemålet.

Men hva er poenget med å dyrke noe som 1) ikke er opprinnelig (det er et konstruert språk) og derfor neppe bevaringsverdig, 2) ikke forstås og ikke brukes av majoriteten - ikke engang internt i Norge?

No skriv du at det norske talemålet er konstruert; det er neppe det du hadde tenkt å skriva. Men det er likevel rett; for langt nok attende i tida fanst det ikkje språk i det heile. Alle språka er konstruerte av menneske.

Om folk har vanskar med å skjøna nynorsk, so kjem det av at dei les so lite nynorsk. Noko av riksmålet som vert nytta i EXPHIL-pensumet her på universitet er heller ikkje heilt lett å skjøna; det dukkar opp ord som eg ikkje kan hugsa å ha sett før - og det er kjernen for forståinga.

Et felles skriftspråk har i alle tider vært en integrert del av nasjonsbyggingen. Ivar Aasen & co var dypt involvert i disse prosessene. Herav også den anti-danske retorikken til de nynorske våpendragerne.

Det er det, men det gjeld jo òg riksmålet. Riksmålet er ein nyare konstruksjon, nyare enn landsmålet til Aasen. På tida til Aasen skreiv ein meir eller mindre enno dansk, ikkje riksmål (det finst nok likevel fleire detaljar å ta med nett her).

Men det er ikkje nasjonsbygging eg sjølv legg til grunn, men talemålet. At talemålet på ein måte likevel fell saman med nasjonsgrensene (klare definisjonar på kva eit språk er, finst ikkje) er sjølvsagt ikkje tilfeldig, men det er det lite å gjera med.

Tillegg: Parallellen med samisk holder ikke. Samisk som språk er en etnisk markør. Jeg vil ikke si at nordmenn, svensker og dansker tilhører ulike etniske grupper, bare ulike nasjonalstater.

Det eg tenkjer på med (nord)samisk, er eit språk uavhengig av landegrensene. Om samane er puristiske med språker sitt, er det ikkje nasjonsbygging.

Etter mindreverdkomplekset ditt å døma, kjem du frå kolonien sjølv (litt ut på landet). Tvert imot, jeg kommer fra midt i Oslo og familien min innvandret fra Danmark på 1600-tallet. Denne «naturlege» utviklinga som vert nemnd her har me eit godt norsk ord for: knoting.

Bare tull, en million nordmenn har det språket som er basert på dansk som morsmål, de knoter ikke i det hele tatt. Knoting er bare når andre prøver å snakke dette. For meg vil det være knoting å prøve å snakke nynorsk eller dialekt som jeg ikke har som morsmål.

Det er ikkje berre i Noreg me tenkjer på eit nasjonalt språk; det gjer dei òg i Danmark, Frankrike osb.

Det eneste språket som kan kalles en nasjonal (landsdekkende) standard er det standardtalemålet som er basert på dansk. De som svermer for den norrøne fortiden ser selvsagt rødt av det og vil helst snakke norrønt, men for realistiske mennesker som er kommet lenger enn til nasjonalromantikk og kraftnasjonalisme, er det dansk-norske språket (som består av en dansk og en norsk variant) nasjonalspråket i Norge.

Etter mindreverdkomplekset ditt å døma, kjem du frå kolonien sjølv (litt ut på landet).

Tvert imot, jeg kommer fra midt i Oslo og familien min innvandret fra Danmark på 1600-tallet.

Denne «naturlege» utviklinga som vert nemnd her har me eit godt norsk ord for: knoting.

Bare tull, en million nordmenn har det språket som er basert på dansk som morsmål, de knoter ikke i det hele tatt. Knoting er bare når andre prøver å snakke dette. For meg vil det være knoting å prøve å snakke nynorsk eller dialekt som jeg ikke har som morsmål.

Det er ikkje berre i Noreg me tenkjer på eit nasjonalt språk; det gjer dei òg i Danmark, Frankrike osb.

Det eneste språket som kan kalles en nasjonal (landsdekkende) standard er det standardtalemålet som er basert på dansk. De som svermer for den norrøne fortiden ser selvsagt rødt av det og vil helst snakke norrønt, men for realistiske mennesker som er kommet lenger enn til nasjonalromantikk og kraftnasjonalisme, er det dansk-norske språket (som består av en dansk og en norsk variant) nasjonalspråket i Norge.

Vel, dersom du med "knoting" mener at det er en viss avstand mellom skriftspråk og talemål, er jo dette også noe som kan sies om nynorsk.

Personlig opplever jeg ikke noen særlig avstand mellom skriftspråk og talemål (jeg er fra Oslo og snakker standard østnorsk). Det er større avstand mellom talt dansk og skrevet dansk enn det er mellom talt standard østnorsk og skriftspråket. Påstanden om "knoting" er helt urimelig når det dreier seg om morsmålsbrukerne (ca. 1 million) av standard østnorsk, som lingvistisk sett er et dansk språk (uten at det er noe å skamme seg over!).

Det er det, men det gjeld jo òg riksmålet. Riksmålet er ein nyare konstruksjon, nyare enn landsmålet til Aasen.

Mer historieforfalskning, ser jeg. Riksmål er det navn som man i Danmark brukte om det skrevne og talte standardspråket, og som man i Norge etter dansk forbilde på 1890-tallet begynte å bruke tilsvarende i Norge – på et tidspunkt skriftspråket var rent dansk (men som regel kalt norsk i Norge). Man begynte å bruke ordet riksmål for å skille det språket som man tidligere bare hadde kalt "norsk", evt. "dansk", fra landsmål. Man laget ikke noe nytt språk, man tok bare i bruk et nytt navn for å inngå misforståelser.

Noe av det mest typiske ved nynorskforkjempere er manglende historisk redelighet. Riksmålet er ikke en "konstruksjon", riksmålet er det språket som har vært administrasjons- og skriftspråket i Norge sammenhengende i 500 år, uten noen dramatiske brudd, men med flere reformer opp gjennom århundrene slik det er helt vanlig i de fleste språk/land. At språket har hatt ulike navn (dansk, norsk, dansk-norsk, riksmål og bokmål) gjør det ikke til forskjellige språk.

inngå> unngå skal det stå

Knoting: i dette tilfellet serskilt det at ein tek etter talemålelet/skritmålet til andre og gjer det ein del av sosiolekten eller dialekten sin. Ein tek gjerne etter dei som har «meir prestisje» - i dette tilfellet danskane. Ein har aldri tala dansk i Oslo eller andre byar, må veta, anna enn evt. som sosiolekt.

Når folk på Østlandet er oppvokst med et språk basert på dansk som morsmål så "tar de ikke etter danskene", fordi det er morsmålet deres. Å "ta etter talemålet/skriftspråket" til andre (knote) gjelder bare på individnivå, det gjelder ikke om språklig utvikling som skjer gjennom hundrevis av år. Jeg kan vel ikke noe for at forfedrene mine snakket en fornorsket versjon av dansk på 1600-tallet og har fortsatt med det til våre dager. Det vil være knoting hvis jeg skal prøve å snakke en norsk dialekt eller nynorsk (en nasjonalromantisk kontruksjon fra 1800-tallet).

Selv dere nynorskfolk har ca. halvparten av vokabularet deres fra tysk, og engelskmennene har nesten hele vokabularet sitt fra andre språk (bl.a. latin – og norsk). Betyr det at engelskmennene knoter, og bør snakke angelsaksisk slik man gjorde på 600-tallet i stedet? Hvorfor mener dere nynorskfolk at språkformer fra sånn ca. norrøn tid (et tilfeldig tidspunkt i historien) er mer gyldig enn språkformer fra andre historiske epoker, f.eks. 2011?

Ein har aldri tala dansk i Oslo eller andre byar, må veta, anna enn evt. som sosiolekt.

Man har snakket dansk i Oslo i 500 år. Oslo har i 500 år hatt to svært forskjellige talemål: Oslodialekt og dansk/dannet dagligtale/standard østnorsk.

Bare tull, en million nordmenn har det språket som er basert på dansk som morsmål, de knoter ikke i det hele tatt. Knoting er bare når andre prøver å snakke dette. For meg vil det være knoting å prøve å snakke nynorsk eller dialekt som jeg ikke har som morsmål.

Knotinga er ikkje frå i dag, men frå gamalt av under dansketida. Hadde ein ikkje knota etter det danske i stor grad i landet, ville talemålet i byane sett ansleis ut - vestkantmålet ville neppe vore so mykje ansleis enn austkantmålet, t.d.

Det eneste språket som kan kalles en nasjonal (landsdekkende) standard er det standardtalemålet som er basert på dansk.

Landsdekkjande de facto, ja. Men det er nynorsken òg, sjølv om han ikkje vert bruka like mykje over alt.

De som svermer for den norrøne fortiden ser selvsagt rødt av det og vil helst snakke norrønt[...]

Dette har eg svara på over; og det er sjølvsagt berre tull det du seier. Eg tvilar på at du anar noko om korleis norrønt ser ut når du kan koma med slike banale utsegner.

Noe av det mest typiske ved nynorskforkjempere er manglende historisk redelighet. Riksmålet er ikke en "konstruksjon", riksmålet er det språket som har vært administrasjons- og skriftspråket i Norge sammenhengende i 500 år, uten noen dramatiske brudd, men med flere reformer opp gjennom århundrene slik det er helt vanlig i de fleste språk/land. At språket har hatt ulike navn (dansk, norsk, dansk-norsk, riksmål og bokmål) gjør det ikke til forskjellige språk.

Det er dansk som har vore administrasjonmålet i unionstida. Etter at unionstida enda, fann nokre ut at ein burde gjera dansken norskare - og dette enda opp som riksmålet. Fram til då var det berre dansken som rådde, den fanst ingen normert norsk versjon av dansken - den kom seinare på 1800-talet og vart kalla riksmål. Det endelege brotet med dansken, riksmålet, kom etter landsmålet.

Riksmålet er difor ein nyare konstruksjon og ikkje noko anna.

Selv dere nynorskfolk har ca. halvparten av vokabularet deres fra tysk[...]

Det er feil; den prosenten er for høg. Dessutan er det råd å velja kor puristisk ein skal vera, og sjølv er eg so puristisk som råd er. Men å vera 100% puristisk er umogleg, må veta.

og engelskmennene har nesten hele vokabularet sitt fra andre språk (bl.a. latin – og norsk). Betyr det at engelskmennene knoter, og bør snakke angelsaksisk slik man gjorde på 600-tallet i stedet? Hvorfor mener dere nynorskfolk at språkformer fra sånn ca. norrøn tid (et tilfeldig tidspunkt i historien) er mer gyldig enn språkformer fra andre historiske epoker, f.eks. 2011?

Ja, det er knoting. Er knoting og mindreverdskjensla noko å vera stolt over? Nei, det er ein veikskap. Men det er for seint for engelsken å driva med purisme no, det gjev ikkje meining. Men i det norske talemålet er dei puristiske orda enno levande, og difor er det ikkje for seint.

So endå ein gong må eg seia at det ikkje er dei norrøne formene som purismen går ut på. Nokre lån frå norrønt finst det, kan henda, men eg kan ikkje sjå at det er mange. I all hovudsak går purismen ut på moderne norske ord.

Man har snakket dansk i Oslo i 500 år. Oslo har i 500 år hatt to svært forskjellige talemål: Oslodialekt og dansk/dannet dagligtale/standard østnorsk.

Eg sa at det eventuelt kan ha vore tala som ein sosiolekt, men det er rein knoting. Poenget er at dansken utvikla seg frå det norrøne i Danmark og ikkje i Oslo; dansken her kjem frå knoting.

@Kalmar & anonym

Sint?

"Tvert imot, jeg kommer fra midt i Oslo og familien min innvandret fra Danmark på 1600-tallet."

Det var vanleg at utdana danskar som ingen hadde bruk for i Danmark, flytte eller vart sende til Noreg. Dette har vel historikar Rian skrive om. Kriminelle danskar vart jamvel sende til Finnmark.

"Man har snakket dansk i Oslo i 500 år." Og kor få budde i Oslo fyrst på 1800-talet og før det? At danske embettsmenn alt tidleg budde i Oslo og andre stader i landet, og dimed tala dansk, tvilar eg ikkje på. Dersom eg kan få kalla språket ditt "dansk", må du tola det når du sjølv seier at du talar dansk.

Kan ein tala om ein skotsk og engelsk felleslitteratur? Ja. Er språket anna enn engelsk? Nei. Kva parallellar kan ein dra av dette?

Dessutan er det du som er så opphengd i fortida. Og Kalmar? Svermeri. Låtteleg.

Det er dansk som har vore administrasjonmålet i unionstida. Etter at unionstida enda, fann nokre ut at ein burde gjera dansken norskare - og dette enda opp som riksmålet. Fram til då var det berre dansken som rådde, den fanst ingen normert norsk versjon av dansken - den kom seinare på 1800-talet og vart kalla riksmål. Det endelege brotet med dansken, riksmålet, kom etter landsmålet. Riksmålet er difor ein nyare konstru

Interessant teori, men det jeg skrev var at "riksmålet er det språket som har vært administrasjons- og skriftspråket i Norge sammenhengende i 500 år". Ikke at språket under unionstiden ble kalt riksmål. At man gir et språk et nytt navn gjør det ikke til noe nytt språk. Da riksmål ble bokmål i 1929 ble det ikke til noe nytt språk!

Igjen er det du skriver språkhistorisk feil. Riksmål var ikke noe "endelig brudd med dansken", riksmål var bare et begrep som betyr standardspråk som ble brukt i Danmark og i Norge fra 1890-tallet etter dansk forbilde, på et tidspunkt det ikke var noen som helst forskjeller (bortsett fra noen små enkeltord og uttrykksmåter) mellom skriftspråket i Danmark og Norge.

Det er en soleklar kontinuitet fra dansk på 1500-tallet til det språket de fleste nordmenn skriver i dag, selv om språket selvsagt i løpet av 500 år har gjennomgått store endringer i både Danmark og Norge.

(Faktisk ligger østnorsk talemål nærmere 1500-tallets danske talemål enn det moderne dansk talemål i Danmark gjør, fordi østnorsk talemål orienterer seg mye mer direkte etter skriftspråket. Det er større forskjell mellom skriftspråk og talespråk i Danmark, siden skriftspråket er konservativt). Det mest autentiske danske talemålet (det som ligger nærmest eldre dansk) finner man altså i Osloområdet.

Dersom eg kan få kalla språket ditt "dansk", må du tola det når du sjølv seier at du talar dansk.

Jeg sier at lingvistisk er bokmål og standard østnorsk uttale et dansk språk. Men obs! obs! Dansk er ikke lik landet Danmark. Dansk er et språk, Danmark er et land. Dansk språk har lang historie i Norge, og det er bare 1800-tallets nasjonalister (en ideologi som forlengst er passé) som ikke klarer å avfinne seg med det og ønsker å rense landet for dansk språk. Det blir som å klage over at ordforrådet i engelsk stort sett kommer fra latin.

Kan ein tala om ein skotsk og engelsk felleslitteratur? Ja. Er språket anna enn engelsk? Nei. Kva parallellar kan ein dra av dette?

Vi kan snakke om en dansk-norsk felleslitteratur, ja. Og det er (ulike tiders varianter av) det samme språket som understreket gjentatt ganger, uansett om man kaller det dansk, dansk-norsk, riksmål eller bokmål. Og poenget her er at dansk-norsken i 500 år har vært det dominerende språket i Norge, og at det er et språk med en stor litteratur, ulikt det kunstige språket nynorsk.

Ja, det er knoting. Er knoting og mindreverdskjensla noko å vera stolt over? Nei, det er ein veikskap. Men det er for seint for engelsken å driva med purisme no, det gjev ikkje meining. Men i det norske talemålet er dei puristiske orda enno levande, og difor er det ikkje for seint

Hvorfor er det noe mål i seg selv å drive med nasjonalromantisk purisme? Bortimot alle språk har utviklet seg gjennom å ta opp og blande seg med andre språk. Hvorfor er språket fra en bestemt tid/region/sosial gruppe (her: vestnorske småbrukere og fiskere på 1800-tallet) noe mer gyldig enn språket i dag?

Bokmål er et mer fremtidsrettet språk fordi inngår i et større språkområde, fordi det er enklere og mer logisk, fordi det er likere de to andre skandinaviske språkene dansk og svensk og dermed er mer egnet til å kommunisere med andre skandinaver enn de 2,5 % skandinavene som bruker nynorsk, og fordi det har (sammen med morspråket dansk) en mye større litteratur.

Eg sa at det eventuelt kan ha vore tala som ein sosiolekt, men det er rein knoting. Poenget er at dansken utvikla seg frå det norrøne i Danmark og ikkje i Oslo; dansken her kjem frå knoting.

Det kan tenkes at den gjorde det opprinnelig i en viss grad (danske innvandrere drev selvsagt ikke med knoting), men det er ikke knoting i dag, flere århundrer senere, når nordmenn har hatt dette som morsmål i århundrer.

For å illustrere styrkeforholdet mellom bokmål og nynorsk:

Bokmål brukes av 90 % av Norges befolkning, og har i tillegg søsterspråket dansk, noe som betyr at ytterligere 6 millioner dansktalende forstår bokmål nær flytende, mens de samme forstår nynorsk svært dårlig.

Det felles dansk-norske skriftspråket i sine to marginalt forskjellige varianter brukes av 55 % av Skandinavias befolkning på 20 millioner.

Nynorsk brukes av 2,5 %. Nynorsk har den laveste gjensidige forståelsen med alle de andre skandinaviske språkene, og er den minst brukte formen for skandinavisk. Nynorsk er derfor det minst levedyktige skandinaviske språket, og er direkte skadelig for forståelsen mellom de skandinaviske språkene. Nynordmennene argumenterer ofte med at nynorsk er mer "autentisk", men nynorsk er bare "autentisk" som uttrykk for talemålet blant bønder og fiskere på Vestlandet på 1800-tallet.

"Jeg sier at lingvistisk er bokmål og standard østnorsk uttale et dansk språk. Men obs! obs! Dansk er ikke lik landet Danmark. Dansk er et språk, Danmark er et land."

Ja, nettopp! Engelsk er ikkje lik landet England. Engelsk er eit språk, England er eit land. Det er engelsk i England og det er engelsk i Skottland. Difor kan ein seia at det er dansk i Danmark og dansk i Noreg. Men du må kalla dansken norsk for å streka under at Noreg ikkje er Danmark, Her seier du mot deg sjølv.

Det var elles vanskeleg for nordmenn i Noreg å byggja den nye rettskrivinga si på ein "rein" dansk, avdi mange nordmenn hadde lite utdaning og for liten kunnskap om dansk språk. Dette gatespråket vart seinare kalla bokmål. På mange måtar ei Askepott-historie. Det har elles vore tala norsk lenger i dette landet enn dansk.

"Det blir som å klage over at ordforrådet i engelsk stort sett kommer fra latin." Men engelsk er framleis engelsk og ikkje latin.

"Hvorfor er det noe mål i seg selv å drive med nasjonalromantisk purisme?" Danskane dreiv sjølv med purisme på 1700-1800-talet, der dei reinska ut mange ord frå latin og fransk, og avløyste orda med germanismar på ein lite vellukka måte. Bokmålet har dessutan sin puristiske odd mot norske ord.

Ja, nettopp! Engelsk er ikkje lik landet England. Engelsk er eit språk, England er eit land. Det er engelsk i England og det er engelsk i Skottland. Difor kan ein seia at det er dansk i Danmark og dansk i Noreg. Men du må kalla dansken norsk for å streka under at Noreg ikkje er Danmark, Her seier du mot deg sjølv.

Nei, jeg har ikke sagt noe slikt. Jeg har ikke noe imot å si at det er dansk i Danmark og dansk i Norge.

At man til daglig kaller den norske varianten av dansken for norsk er noe annet (siden det utvilsomt er et skrift- og talemål som er forskjellig fra dansk i Danmark). Språkpolitikere i Norge liker svært dårlig å forholde seg til lingvistiske fakta som ikke passer til norsk nasjonalisme og "nasjonsbygging".

Fint. Du skriv og truleg talar (ein norsk variant av) dansk i Noreg. Eg skriv og talar norsk. Er det så absurd at nokon vil skriva og tala norsk i Noreg? Er det ikkje fanatisk å meina at me ikkje skal få lov til å skriva og tala norsk i Noreg? Etter ditt skandinaviske prosjekt å døma, er du heller ikkje ferdig med nasjonsbygginga.

Det mest autentiske danske talemålet (det som ligger nærmest eldre dansk) finner man altså i Osloområdet.

Eg trur ikkje på enn at andre enn innflyttarar frå Danmark har tala rein dansk i Oslo. Om overklassen hadde tala dansk, so ville det ikkje vore vits i å gjera dansken norskare, sidan det var overklassen ein tok dette "norske" frå. Det er dessutan ikkje "autentisk" dansk du talar om her, men meir opphavleg.

Det er en soleklar kontinuitet fra dansk på 1500-tallet til det språket de fleste nordmenn skriver i dag, selv om språket selvsagt i løpet av 500 år har gjennomgått store endringer i både Danmark og Norge.

Du ser berre på dei einskilde orda og stavemåtane. Riksmålet er eit brot med det danske! Plutseleg, ut av inkje, valde ein her i Noreg å tunna ut dansken med litt norsk her og der. Det gjorde ein ikkje før; ein fylgde den danske rettskrivinga presist. Det er difor eit brot som lyser tydeleg opp i den norske målsoga. Her gjorde ein noko nytt. Det er eit brot i både tradisjon og ideologi.

Hvorfor er det noe mål i seg selv å drive med nasjonalromantisk purisme? Bortimot alle språk har utviklet seg gjennom å ta opp og blande seg med andre språk. Hvorfor er språket fra en bestemt tid/region/sosial gruppe.

Purisme er ikkje nasjonalromantisk, det har med språk å gjera. Spørsmålet er om me skal ha eit eige språk i Noreg. Om svaret er ja, so lyt me vera puristiske; me skal halda fram med å skriva 'du' i staden for 'you' osb., elles vil språket løysa seg opp. Det er det som er heile meininga med purisme - halda språket levande og relevant (og koherent, for å nytta eit lånord).

Bokmål er et mer fremtidsrettet språk fordi inngår i et større språkområde, fordi det er enklere og mer logisk, fordi det er likere de to andre skandinaviske språkene dansk og svensk og dermed er mer egnet til å kommunisere med andre skandinaver enn de 2,5 % skandinavene som bruker nynorsk, og fordi det har (sammen med morspråket dansk) en mye større litteratur.

Det finst nesten like mange svenskar som nordmenn og danskar til saman. Etter den bisarre logikken din som seier at me her i Noreg skal passa skriftmålet vårt til korleis dei talar i utlandet; so burde me (og danskane) heller satsa på svensk og ikkje dansk (og nynorsken ligg nærare svensken enn det bokmålet gjer). Eller enno betre: engelsk. Bokmålet er ikkje meir framtidsretta; det er restane etter eit kolonimål. Kolonitida er over for lenge sidan.

Nynordmennene argumenterer ofte med at nynorsk er mer "autentisk", men nynorsk er bare "autentisk" som uttrykk for talemålet blant bønder og fiskere på Vestlandet på 1800-tallet.

Eg trur du har godt av å koma deg utanfor Oslo no og då, so kan du sjølv høyra at dansken ikkje råder over alt. Det er elles verdt å nemna at dialektane ikkje har endra seg so mykje sidan Aasen gjekk kringom; det er berre til å lesa arbeida hans det, so kan ein sjå det med eigne augo.

Det er tull at nynorsken er meir "autentisk". Nynorsken er skriftmålet som byggjer på det norske talemålet, til skilnad frå bokmålet og riksmålet som tek utgangspunkt i ein karakterveik og knotande overklasse i byane.

Riksmålet er eit brot med det danske!

Bare eventyr fra din side. Riksmål var navnet brukt i Danmark om standardspråket, og brukt i Norge etter dansk forbilde om det språket som da var helt identisk med dansk fra slutten av 1800-tallet.

Riksmål = dansk og norsk standardspråk.

Språkreformene i 1907 og 1917 (i de moderate formene som slo igjennom) var ikke noe mer dramatiske enn tidligere tiders språklige endringer.

Nynorsken er skriftmålet som byggjer på det norske talemålet

Nynorsken bygger på utvalgte norske talemål, men slett ikke på alle. Men det hjelper ikke noe når det talemålet nynorsken bygger på likevel er en minoritet i landet, og når det nynorske skriftspråket bare velges av en aldrende 10 % (som stadig minker).

Purisme er ikkje nasjonalromantisk, det har med språk å gjera. Spørsmålet er om me skal ha eit eige språk i Noreg. Om svaret er ja, so lyt me vera puristiske; me skal halda fram med å skriva 'du' i staden for 'you' osb., elles vil språket løysa seg opp.

Som tidligere nevnt kan ikke språkpolitikk og språkideologi (som fenomenet nynorsk ikke kan tenkes uten) isoleres fra 1800-tallets nasjonsbyggingsprosess. Hvorfor er det så viktig å ha et eget unikt språk i det geografiske området kjent som Norge, som klart skiller seg fra andre skandinaviske land og språk, dersom dette ikke er en del av et eller annet nasjonsbyggingsprosjekt? Når man påberoper seg purisme må man være konsekvent. Nynorsk-avantgardistene er konstruktivister i den forstand at de først konstruerer sitt eget språk som de så holder kunstig i live via statsstøtte og juss. Etter selv å ha diktert de interne ”spillereglene”, kan de så påberope seg en språkhistorisk ”purisme”, men bare ut fra et ”in house” perspektiv, ettersom den eneste purisme som kunne være argumentativt gyldig ut fra et språkhistorisk perspektiv er å søke tilbake til norrøne røtter. Men det vil du jo ikke (kanskje pga at dette var et skandinavisk, ikke spesifikt norsk, språk?):

Det er ikkje naturleg å gå tilbake til røtene, for det ingen som talar norrønt i landet lenger. Nynorsken byggjer på det moderne norske talmålet, men jamfører seg med det norrøne. Gjennom det norrøne ser ein systemet i talemålet sidan alle målføra ættar frå det norrøne. Det å vera puristisk er ikkje verre enn at ein skriv «tastatur» i staden for «keyboard» - ein merkar jo at det fyrste har ei uttala som passar betre med det norske talemålet.

Din purisme ser jo ut til å være rent pragmatisk-funksjonelt motivert, men dette rimer dårlig med en evt. hegemonisk posisjon for nynorsk. Nynorsk er ikke mer ”naturlig” enn norrønt og fungerer ikke uten statsstøtte. Nynorsk er et minoritetsspråk i Norge og har mange ordkonstruksjoner som er tilnærmet uforståelige utenfor Vestlandsfylkene.

… langt nok attende i tida fanst det ikkje språk i det heile. Alle språka er konstruerte av menneske.

De fleste språk er ikke konstruert og spesialdesignet av intellektuelle eliter slik nynorsk er.

Det er tull at nynorsken er meir "autentisk". Nynorsken er skriftmålet som byggjer på det norske talemålet, til skilnad frå bokmålet og riksmålet som tek utgangspunkt i ein karakterveik og knotande overklasse i byane.

Dersom det er ”tull at nynorsken er meir autentisk”, hvorfor er den da bevaringsverdig? Det er ingen som taler nynorsk, som er et skriftspråk konstruert av provinsielle intellektuelle eliter. Hva mener du med ”karakterveik” i denne sammenheng? ”Karakterveik” som i ”ikke husmannsnasjonalistisk”?

Det dessutan ikkje naudsynt å trekkja parallellar mellom nasjonar og språk; dei kan båe finnast uavhengig av kvarandre; ta samisk t.d. … Det eg tenkjer på med (nord)samisk, er eit språk uavhengig av landegrensene. Om samane er puristiske med språker sitt, er det ikkje nasjonsbygging.

Jeg ser ikke helt hvor du vil med å trekke parallellen til samer og samisk. Noe av årsaken til ”purisme” i samisk er vel delvis at språket tilhører en helt annen språkgruppe, dvs. ikke er beslektet med germanske, indo-europeiske språk. Et annet moment er den postmoderne konteksten der samisk og etniske særrettigheter for samer har blitt en del av det multikulturelle politisk-ideologiske prosjektet. Samisk ”purisme” kan således ikke uten videre betraktes uavhengig av språkpolitiske strømninger i tiden.

Det er det som er heile meininga med purisme - halda språket levande og relevant (og koherent, for å nytta eit lånord).

Problemet med nynorsk er at språket ikke er ”levande” men holde kunstig i live pga. politisk lobbyisme. Som du selv skriver:

Om folk har vanskar med å skjøna nynorsk, so kjem det av at dei les so lite nynorsk.

Just precis. Og hvorfor leser og forstår ”folk [flest]” så lite nynorsk?

Det ikkje det norske ein dyrkar med nynorsken, men det norske talemålet. Eit norskbasert skriftmål for eit norskbasert talemål.

Det du kaller ”norskbasert” talemål er en ”bastardisert” lapskaus av perifere dialekter fra dalførene på Vestlandet. Det er Øst-Norge (Østlandet og til dels Trøndelagsfylkene) som utgjør det demografiske tyngdepunktet i Norge, og disse områdene har talemål som ligger nærmere bokmål/riksmål enn nynorsk.

Men det er ikkje nasjonsbygging eg sjølv legg til grunn, men talemålet.

Talemålet kan jo ikke ses uavhengig av den folkegruppen som språkbrukerne tilhører, og da snakker vi enten om etnisitets- og/eller nasjonsrelaterte kontekster. Hovedårsaken til at dette punktet forblir uklart i din argumentasjon, er jo at du ikke gir noen definisjon av hva du mener med begreper som ’norsk’ og ’Norge’, og hvorfor du mener at akkurat nynorsk er bevaringsverdig.

Bokmålet er ikkje meir framtidsretta; det er restane etter eit kolonimål. Kolonitida er over for lenge sidan.

Det å kalle Norge for en koloni under Danmark er mildt sagt meget tendensiøst. Det meste av nyere tids historiografi avviser en så negativ historiefortolkning.

Det å kalle Norge for en koloni under Danmark er mildt sagt meget tendensiøst. Det meste av nyere tids historiografi avviser en så negativ historiefortolkning.

Norge hadde egen grunnlov, valuta, institusjoner og var økonomisk jevnbyrdig med Danmark. Flertallet av nordmenn var mer velstående enn flertallet av dansker. Norge var såvisst ingen koloni, men et eget kongerike i personalunion med et annet kongerike.

Jeg har aldri skjønt hvorfor enkelte ser det som så viktig å bygge barrierer mot nabofolkene i Skandinavia. Skandinavene er samme folk, har samme kultur, samme religion, snakker samme språk etc. etc. De språklige, kulturelle og religiøse forskjellene er mye større i et hvilket som helst annet europeisk land.

Nynorsk er bygget på de særeste og vanskeligst forståelige dialektene i Norge. I både Danmark og Sverige finner man også dialekter i periferien som selv ikke andre dansker og svensker forstår. Hvis målet med et språk er kommunikasjon er det alt å tjene på å fremme bruken av språkformer som forstås av andre. Derfor bør Norge ha bare ett administrasjonsspråk, nemlig det språket som 90 % av nordmenn velger.

Jeg har aldri skjønt hvorfor enkelte ser det som så viktig å bygge barrierer mot nabofolkene i Skandinavia. Skandinavene er samme folk, har samme kultur, samme religion, snakker samme språk etc. etc. De språklige, kulturelle og religiøse forskjellene er mye større i et hvilket som helst annet europeisk land.

Godt sagt. Det er åpenbart hvor irrasjonelle nynorsk-lobbyistene er i sin ekstremt trangsynte provinsialisme. Ethvert vettugt menneske må da innse at det ikke er noen motsetning mellom dansk, norsk og svensk. Det danske og svenske er en del av det norske, osv.

Just precis. Og hvorfor leser og forstår ”folk [flest]” så lite nynorsk?

Det kjem av at bokmålet er dominerande dei fleste stadene. Ein har ikkje noko val når det kjem til lesing av bokmålet; ein får det tvunde på seg over alt. Det skriftmålet som ein får tvunge på seg mest er det lettaste å skjøna.

Språkreformene i 1907 og 1917 (i de moderate formene som slo igjennom) var ikke noe mer dramatiske enn tidligere tiders språklige endringer.

Det er ikkje relevant kva dei kalla skriftmålet sitt i Danmark. I Danmark hadde dei ei eiga norm; og no skulle ei ha ei eiga "provinsiell" (ikkje mitt ord) norm i Noreg. Det norske riksmålet er eit brot med det danske riksmålet. Før var det berre eitt riksmål, og det var rein dansk - i beste fall med sporadiske innfall av unormerte norske ord på den norske sida. Språkreforma i 1907 er difor dramtisk.

Talemålet kan jo ikke ses uavhengig av den folkegruppen som språkbrukerne tilhører, og da snakker vi enten om etnisitets- og/eller nasjonsrelaterte kontekster. Hovedårsaken til at dette punktet forblir uklart i din argumentasjon, er jo at du ikke gir noen definisjon av hva du mener med begreper som ’norsk’ og ’Norge’, og hvorfor du mener at akkurat nynorsk er bevaringsverdig.

Talemålet har utvikla seg innanfor nasjonsgrenser, difor kan ein tala om norsk, dansk og svensk som ein gjer - sjølv om dei ikkje er heilt åtskilde. Til dømes skil syntaksen i dansk, svensk og norsk ofte lag.

Jeg ser ikke helt hvor du vil med å trekke parallellen til samer og samisk. Noe av årsaken til ”purisme” i samisk er vel delvis at språket tilhører en helt annen språkgruppe, dvs. ikke er beslektet med germanske, indo-europeiske språk. Et annet moment er den postmoderne konteksten der samisk og etniske særrettigheter for samer har blitt en del av det multikulturelle politisk-ideologiske prosjektet. Samisk ”purisme” kan således ikke uten videre betraktes uavhengig av språkpolitiske strømninger i tiden.

Eg veit ikkje om samisk er puristiske eller ikkje, men om det var det, so har det ikkje noko med nasjonsbygging å gjera. Purisme går ut på å byta ut lånord frå andre språk, ikkje andre land. Danske lånord er danske av di dei kjem frå det danske språket, ikkje av di dei kjem frå Danmark.

Dersom det er ”tull at nynorsken er meir autentisk”, hvorfor er den da bevaringsverdig? Det er ingen som taler nynorsk, som er et skriftspråk konstruert av provinsielle intellektuelle eliter. Hva mener du med ”karakterveik” i denne sammenheng? ”Karakterveik” som i ”ikke husmannsnasjonalistisk”?

Det er sjølvsagt meir autentisk enn riksmålet, men det er ikkje det mest "autentiske" skrifmålet ein kunne koma opp med. Det finst mange ulike vegar å gå, som alle er like "autentiske".

Dei som er karakterveike er dei som ikkje klarar å halda på personlege trekk, slik som talemålet. Det er dei som er redde for å skilja seg ut. Ein ting er å leggja om språket for å gjera seg forstått, ein ganske annan ting er å leggja om språket permanent når det ikkje trengst.

Det du kaller ”norskbasert” talemål er en ”bastardisert” lapskaus av perifere dialekter fra dalførene på Vestlandet. Det er Øst-Norge (Østlandet og til dels Trøndelagsfylkene) som utgjør det demografiske tyngdepunktet i Norge, og disse områdene har talemål som ligger nærmere bokmål/riksmål enn nynorsk

Det er norskbasert. Det byggjer på norske talemål, då er det sjølvsagt norskbasert. Alle talar ikkje likt på austlandet. Mange av målføra der vil ofte kjenna seg meir heime i nynorsken enn i bokmålet, nett av di nynorsken byggjer på det norske, og at ein utanfor Oslo Vest kan finna mang ein rest etter den norske, til skilnad frå den danske, målutviklinga. Grammatisk hokjønn, diftongar (nokre målføre har vist monoftongar som ikkje er danske), kløyvd infintiv osb.

Nynorsk er bygget på de særeste og vanskeligst forståelige dialektene i Norge.

Dialektar kan ikkje vera «sære» (lol). Kva dialektar som vanskelegast å skjøna kjem an på kvar ein er ifrå, og det kjem an på det normerte skrifmålet. I det norske tilfellet er skriftmålet udemokratisk sidan det byggjer på overklassemålet som igjen knotar på det danske.

Resultatet er at ein i Noreg saknar respekt for dei norske talemåla og kallar dei «sære», og det som verre er. Denne intoleransen kan me i stor grad takka riksmålet for, som er eit aristokratisk oppkok som saknar støtte i det norske (les: utanfor Oslo Vest) talemålet. Me har hatt mykje ulike språkutvikling i Noreg og Danmark, og riksmålet speglar ikkje dette. Riksmålet er eit språk i utakt med talemålet, av di det byggjer på språkutviklinga i Danmark og ikkje i Noreg.

Etter selv å ha diktert de interne ”spillereglene”, kan de så påberope seg en språkhistorisk ”purisme”, men bare ut fra et ”in house” perspektiv, ettersom den eneste purisme som kunne være argumentativt gyldig ut fra et språkhistorisk perspektiv er å søke tilbake til norrøne røtter. Men det vil du jo ikke (kanskje pga at dette var et skandinavisk, ikke spesifikt norsk, språk?):

Du søv i timen. For det fyrste er det rart at du stoggar ved det norrøne, for det er berre eit målsteg. Før norrønt er det urnordisk, protogermansk osb. Du evnar heller ikkje skilja mellom utvikling inne i sjølve talemålet frå det at det same talemålet kan låna ord utanfrå. Det er det siste purisme rettar seg mot. Purisme rettar seg aldri mot ei indre utvikling i eit språk, berre det som er kopiert frå det ytre. Å skriva årspengar i staden for kontingent er eit godt døme på purisme. I staden for å dragsa på latinske ord kan me nytta norske ord som er lette å læra, og som framleis er fullgode.

Godt sagt. Det er åpenbart hvor irrasjonelle nynorsk-lobbyistene er i sin ekstremt trangsynte provinsialisme. Ethvert vettugt menneske må da innse at det ikke er noen motsetning mellom dansk, norsk og svensk. Det danske og svenske er en del av det norske, osv.

Sjølvsagt er det motsetningar mellom dei nordiske språka, du er vel ikkje blind? Dei har mykje til sams grunna eit felles opphav, men det er òg mykje ulikt grunna den geografiske spreiinga. Mange av skilnadene er systematiske.

Det kjem av at bokmålet er dominerande dei fleste stadene. Ein har ikkje noko val når det kjem til lesing av bokmålet; ein får det tvunde på seg over alt. Det skriftmålet som ein får tvunge på seg mest er det lettaste å skjøna.

Kan du underbygge din påstand om at bokmål/riksmål er "påtvunget" språkbrukerne og at det er en årsakssammenheng mellom tvang og språkbruk? Det kan jo hende at bokmål er mest brukt/utbredt fordi det er det mest populære skriftspråket fordi det er lettest forståelig for flest mulige?

Talemålet har utvikla seg innanfor nasjonsgrenser, difor kan ein tala om norsk, dansk og svensk som ein gjer - sjølv om dei ikkje er heilt åtskilde.

Skriftspråket (ortografi osv) har utviklet seg innenfor nasjonalstatene de siste århundrer (riktignok har grensene endret seg). Men - og dette gjelder ikke minst talemålet - det er ingen selvfølge at vi ut fra et språkhistorisk og lingvistisk synspunkt skal betrakte skandinaviske språk som ulike språk. De kan like gjerne betraktes som dialekter som har utviklet ulike skriftspråk pga nasjonalstatenes oppkomst. Nynorsk er heller ikke et all-norsk fenomen, men et skriftspråk konstruert av regionale eliter som har definert sine identiteter i kontrast mot hovedstadens kulturelle og språklige dominans. Da er vi igjen tilbake til det jeg spurte om, nemlig hva du mener når du bruker begreper som 'norsk' og 'Norge', og hvorfor du mener nynorsk er bevaringsverdig og derfor har krav på nasjonalt hegemoni.

Eg veit ikkje om samisk er puristiske eller ikkje, men om det var det, so har det ikkje noko med nasjonsbygging å gjera. Purisme går ut på å byta ut lånord frå andre språk, ikkje andre land.

Utveksling av lånord mellom språk som tilhører ulike språkfamilier er uhyre sjeldent, så samisk kan nok (i og med sin relativte isolasjon) være "puristisk" uten "purisme". Språk har mye å gjøre med identitet (nasjonal, etnisk, historisk) å gjøre. Selv om samene ikke har sin egen nasjonalstat, har de sitt eget parlament, og de er utvilsomt en gruppe som har styrket sine rettigheter og maktposisjon i norsk sammenheng. Språk kan ikke ses uavhengig av denne utviklingen. Det samme gjelder nynorsk. Nynorsk er ikke bare et skriftspråk, men uttrykk for en bestemt type ideologi, identitet, og verdensoppfatning.

Det er sjølvsagt meir autentisk enn riksmålet, men det er ikkje det mest "autentiske" skrifmålet ein kunne koma opp med.

Hva er det mest "autentiske" skriftmålet, da?

Dei som er karakterveike er dei som ikkje klarar å halda på personlege trekk, slik som talemålet. Det er dei som er redde for å skilja seg ut. Ein ting er å leggja om språket for å gjera seg forstått, ein ganske annan ting er å leggja om språket permanent når det ikkje trengst.

Beklager, men her falt jeg av lasset. Du ser ut til å mene at en og samme person har én og bare én identitet fra krybbe til grav. Slik er det naturligvis ikke, spesielt ikke i 2011. Det er dessuten mange måter å skille seg ut på. Man kan f.eks hoppe i Holmenkollen, fremfor å "knote" på en iørefallende, "eksotisk" dialekt som knapt nok er til å forstå utenfor sin opprinnelige hjemstavn.

Det er norskbasert. Det byggjer på norske talemål, då er det sjølvsagt norskbasert. Alle talar ikkje likt på austlandet. Mange av målføra der vil ofte kjenna seg meir heime i nynorsken enn i bokmålet, nett av di nynorsken byggjer på det norske, og at ein utanfor Oslo Vest kan finna mang ein rest etter den norske, til skilnad frå den danske, målutviklinga.

Det du sier her er jo at 'norsk' er et relativt begrep. Du definerer nynorsk som mer 'norsk' enn østlandsk/Oslo-mål, som du nedgraderer til 'dansk'. Du definerer dansk i motsetning til norsk, mens mange vil hevde at det danske er en del av det norske, og at Oslo-mål og østlandsk er vel så 'norsk' som en vestlandsdialekt. Her er vi, tror jeg, ved kjernen: nynorskforkjemperne er regionalister som parasitterer på en norsk-nasjonal eller nasjonalromantisk ideologi.

Men det du utlegger som 'norsk' og 'norskbasert', samtidig som du nedvurderer Oslofjord-området som mindre 'norsk' enn 'dansk', er i realiteten en regionalt og klassemessig (bondestanden) spesifikk forestilling om verden som har fått et særegent uttrykk via et konstruert (og derfor kunstig) språk. Nynorskfolkene reduserer det nasjonale til det regionale, mens bokmål/riksmål-leiren gjerne ser til våre skandinaviske naboland. Det er kampen mellom introvert (selvidentifisert) bondestand og ekstrovert byborgerskap.

For det fyrste er det rart at du stoggar ved det norrøne, for det er berre eit målsteg. Før norrønt er det urnordisk, protogermansk osb.

Det norrøne ble nevnt fordi du hevdet at nynorsk relaterer seg til norrøne forbilder. Men hvorfor mener du at nynorsk er mer bevaringsverdig (som et konstruert språk) enn f.eks. urgermansk (som er et rekonstruert språk) eller gotisk (som er det eldste kjente germanske skriftspråket)?

Sjølvsagt er det motsetningar mellom dei nordiske språka, du er vel ikkje blind? Dei har mykje til sams grunna eit felles opphav, men det er òg mykje ulikt grunna den geografiske spreiinga. Mange av skilnadene er systematiske.

Det samme kan sies om interne dialektforskjeller innad i Norge. Det kan være mindre avstand mellom østnorsk og svensk/dansk enn nynorsk og østnorsk. Den nasjonale rammen du forsøker å skissere eksisterer ikke. Nynorsk-ideologien er subkulturell og regionalistisk, mens bokmål er nasjonalt orientert.

Det du sier her er jo at 'norsk' er et relativt begrep. Du definerer nynorsk som mer 'norsk' enn østlandsk/Oslo-mål, som du nedgraderer til 'dansk'.

Her må man holde tungen rett i munnen. I lingvistisk forstand er det ikke noen tvil om at talemålet standard østnorsk og skriftspråket riksmål/bokmål er dansk (dansk ikke her forstått bare som det moderne språket i Danmark, men i en bredere forstand). Begrepet "norske dialekter" omfatter således ikke standard østnorsk i lingvistisk forstand. Standard østnorsk er heller ikke en dialekt, men et standardspråk, og som kjent temmelig forskjellig fra de stedsegne dialektene på Østlandet.

Men i allmennspråket, dagligtalen, vil man likevel kalle standard østnorsk og riksmål/bokmål for "norsk", men da i en litt annen og mer praktisk betydning. Lingvistisk kan man da oppfatte det som en forkortelse for "den norske varianten av dansk". Hvis man ikke forholder seg til språkhistorie (noe de fleste ikke gjør) kan man kalle det norsk rett og slett fordi det er et språk som snakkes i Norge (i en form som er spesiell for Norge) i tillegg til å være det dominerende administrasjonsspråket i Norge.

Uenigheten begynner når vi kommer til konklusjonen man skal trekke av at mange nordmenn snakker et språk som lingvistisk er dansk. For nynorskforkjemperne er det en rød klut. For oss som ser Skandinavia i et helhetsperspektiv og som ett folk, er det den naturligste ting i verden at en eller noen få dialekter blir hegemoniske, mens mer perifere dialekter taper kampen. Dette bidrar på sikt til en språklig standardisering som fremmer kommunikasjon med stadig flere mennesker. Denne utviklingen ser man i et hvilket som helst land/område.

Kan du underbygge din påstand om at bokmål/riksmål er "påtvunget" språkbrukerne og at det er en årsakssammenheng mellom tvang og språkbruk? Det kan jo hende at bokmål er mest brukt/utbredt fordi det er det mest populære skriftspråket fordi det er lettest forståelig for flest mulige?

Sjølvsagt. Ein kan oftast ikkje velja kva språk ein skal få ein tekst på. Eg kan ikkje velja kva språk reklamane på TV nyttar. Eg kan ikkje velja målforma til korkje VG eller Aftenposten. "Tvunge" tyder her at ein ikkje har noko val når det kjem til målform.

Folk flest vel ikkje om dei skal skriva nynorsk eller bokmål medvite; dei fylgjer målforma som foreldra valde for dei i barneskulen.

De kan like gjerne betraktes som dialekter som har utviklet ulike skriftspråk pga nasjonalstatenes oppkomst.

Absolutt. Men det finst ein del ålmenne trekk i dei nasjonale språka som eit skriftmål kan ta høgd for. I snitt er det mykje som er likt i Noreg, og at dette snittet skil seg frå eit liknande svensk eit. Eg hevdar ikkje at grensene er stålsolide, men dei nasjonale grensene kan lett føra til ei meir einsretta utvikling innanfor dei.

Eg meiner ikkje at ein skal "ta vare" på nynorsken, eg meiner at nynorsken skal vera riksmålet som ein kan kalla "norsk", på same måten som ein kallar riksmålet i England for engelsk, osb. Grunnen til dette har eg utbrodert andre stader her i ordskiftet.

Hva er det mest "autentiske" skriftmålet, da?

Ikkje "autentisk" i seg sjølv, men "autentisk norsk". Det er ikkje eg som fyrst nyttar ordet "autentisk" i dette ordskifte, eg ser andre ord som meir tenlege.

Beklager, men her falt jeg av lasset. Du ser ut til å mene at en og samme person har én og bare én identitet fra krybbe til grav. Slik er det naturligvis ikke, spesielt ikke i 2011. Det er dessuten mange måter å skille seg ut på. Man kan f.eks hoppe i Holmenkollen, fremfor å "knote" på en iørefallende, "eksotisk" dialekt som knapt nok er til å forstå utenfor sin opprinnelige hjemstavn.

Haha, det seier eg då slettes ikkje. Lat oss seia at du seier jeg til dagleg, og so byrjar du å seia æ(g) når du talar til ein flokk med nordlendingar av di du ikkje vil skilja deg ut i flokken. Men det stoggar ikkje her, for når møter familien din eit selskap, seier du framleis æ(g) av di du har fått det for deg at nordlandsk er eit språk med høgare status. Byt ut nordlandsk med dansk her, so nærmar me oss riksmålet.

Men det du utlegger som 'norsk' og 'norskbasert', samtidig som du nedvurderer Oslofjord-området som mindre 'norsk' enn 'dansk',

Det gjer eg då ikkje. Oslo-mål er ikkje noko vel definert, det er heller ikkje austlandsk. Ingen større språkområde er veldefinerte. Det går heller ikkje an å seia at nynorsken er vestnorsk, av di vestnorsken ikkje er veldefinert; det er for store skilnader mellom dei ulike målføra. Ein kan sjølvsagt gjera tilnærmingar, men nynorsk er framleis ikkje vestlandsk.

Det eg kallar for knoting, er det danskpåverka Oslo-målet, ikkje Oslo-målet i seg sjølv. Det finst mykje god norsk i Oslo-målet, men den ynskjer ikkje riksmålet å byggja på - den tek berre det som ligg nærast dansken. Det same gjeld sjølvsagt resten av austlandet òg (at det er mykje god norsk). Eit puristisk (minst mogleg danskpåverka) austlandsmål hadde eg hatt mindre problem med enn riksmålet, sidan dette vile likna meir på talemålet i resten av landet. Men det ville framleis vore udemokratisk meiner eg - det er betre med ein fellesnemnar som t.d. landsmålet.

Det norrøne ble nevnt fordi du hevdet at nynorsk relaterer seg til norrøne forbilder.

Tidleg i norrøn tid likna dei norske målføra mykje meir på kvarandre; kan det sjå ut til. Jamfører du dei norske målføra i dag med det norrøne, ser du kvar dei kjem frå. Det er difor det norrøne kjem inn i biletet. Eldre tekstar enn norrønt har me lite av, men det er ikkje so mykje ekstra å tena på målet som er endå eldre når det gjeld jamføringa (men noko er det nok).

Det samme kan sies om interne dialektforskjeller innad i Norge. Det kan være mindre avstand mellom østnorsk og svensk/dansk enn nynorsk og østnorsk. Den nasjonale rammen du forsøker å skissere eksisterer ikke. Nynorsk-ideologien er subkulturell og regionalistisk, mens bokmål er nasjonalt orientert.

Den nasjonale ramma finst nok, ho er berre noko utydeleg. Det er klårt at grensene vil ha påverknad på språkutviklinga, sidan grensene ofte fører med seg eit sams skriftmål; t.d.

Nynorsken er ikkje regionalistisk (inkje målføre svarar til nynorsken, det er ei skriftnorm laga for heile landet), mykje mindre enn det bokmålet er. Det at bymåla stundom kan likna meir på bokmål enn på nynorsk, kjem ofte av at bokmålet dreg i dei og får dei til å retta seg inn etter det. Det er ikkje anna å venta av eit skriftmål (diverre, meiner eg), men dette gjer ikkje bokmålet meir nasjonalt - det er sirkelargumentasjon.

For oss som ser Skandinavia i et helhetsperspektiv og som ett folk

So finst det andre av oss som meiner at slike skilje vert like kunstige som dei einskilde nasjonalstatane. Om ein meiner at eit skandinavisk språk finst, so kan ein meina at det finst eit norsk språk òg.

Det eg kallar for knoting, er det danskpåverka Oslo-målet, ikkje Oslo-målet i seg sjølv.

Hva mener du med "Oslo-målet"? Det finnes to klart adskilte talemål i Oslo, Oslodialekt (Vikamål) og standard østnorsk (sistnevnte er ikke begrenset til Oslo). Lingvistisk sett er de forskjellige språk siden Oslodialekt er en norsk dialekt mens standard østnorsk er lingvistisk sett dansk. Oslodialekt er en døende og svært uglesett dialekt som har eksistert side om side med det danskavledede standardspråket i flere hundre år.

Eit puristisk (minst mogleg danskpåverka) austlandsmål hadde eg hatt mindre problem med enn riksmålet, sidan dette vile likna meir på talemålet i resten av landet.

Nasjonalstatsgrensene er jo helt arbitrære. Det er større språklige forskjeller internt i Norge enn det er på de to sidene av Svinesund. Hvorfor er det et mål å tvinge folk i Oslo å snakke et språk som ligner mest mulig på vestlandsspråket (for å kunne kommunisere med de 2,5% som snakker nynorsk i Skandinavia), i stedet for å snakke et språk som ligner mest mulig på andre østskandinaviske språk (dvs. dansk og svensk), som standard østnorsk har mye mer til felles med siden de tilhører samme språkfamilie (undergruppe)?

Hva mener du med "Oslo-målet"?

Det talemålet som finst i Oslo. Eg gav sjølv uttrykk for at det ikkje var veldefinert, so velkomen etter. Det er ikkje so kvantisert som du meiner det er - her finst nok mykje "blandingsmål" mellom dei to motpolane.

Nasjonalstatsgrensene er jo helt arbitrære. Det er større språklige forskjeller internt i Norge enn det er på de to sidene av Svinesund.

Kva er det som med størst sannsyn er det mest relevante når det kjem til språkutviklinga her i landet - er det som hende på hi sida av dammen, eller er det som har hendt innanfor landegrensene her?

Hvorfor er det et mål å tvinge folk i Oslo å snakke et språk som ligner mest mulig på vestlandsspråket

Folk skal få tala korleis dei vil, det skal sjølvsagt ikkje eg blanda med opp i. Me talar her om skriftmålet.

Når det gjeld dette vestlandsmaset, so, om den artikkelen du lenkjer til er å stola på, er ei form som båtane minst like god austnorsk som vestlandsk. Om eg ikkje tek feil, finst det dessutan på austlandet fleirtalsformer som båtær der nynorsken seier båtar og den jamne vestlendingen, nordlendingen og trønderen og han frå Møre med ville seia båta. Det er ingen r her, mao. Dessutan seier alle desse over (med eit heiderleg unnatak av austlendingen) ka, og ikkje kva, som nynorsken seier.

Mend dette var jo rart! Kvar kjem no so desse bokstavane frå? Jau, dei kjem frå det faktumet at Aasen ikkje normaliserte vestnorsk, men tok med seg dei formene som likna mest mogleg på dei opphavlege norrøne formene(oftast felles for heile landet; aust som nord). Dei fleste av desse har ein gong vore felles for heile landet - det same kan ein ikkje seia om danskimporten i riksmålet. Eitt av dei mest sentrale verka til Aasen er tilgjengeleg her slik at ein sjølv kan sjå Aasen i korta.

Eg er på ingen måte interessert i å skriva mest mogleg lik svensk og dansk; verda er mykje større enn Skandinavia. Det er dessutan bisneleg at det berre er nordmennene som skal skriva likt dei andre, og at danskane og svenskane "får lov til" å tura fram for seg sjølve. Trongsynt skandinavisme som ikkje har rot i røynda, ser det ut til.

Det er dessutan bisneleg at det berre er nordmennene som skal skriva likt dei andre, og at danskane og svenskane "får lov til" å tura fram for seg sjølve.

Det er spørsmål om styrkeforhold. 90 % av nordmenn skriver allerede østskandinavisk og har ingen planer om å skrive nynorsk.

Det blir som med samene: Det kan jo være at det finnes endel samer som er sinte over at "nordmenn turer frem" slik at de må lære seg norsk, mens nordmenn ikke lærer seg samisk.

Ja, for at mindretalet skal retta seg etter fleirtalet er jo ein suksessoppskrift som me har sett til god bruk opptil fleire gonger i verdssoga.

Er det ikkje det som kjennerteikner gode, demokratiske statar med respekt for fridom og menneskeverdet?

... Uh, eller var det motsett?

Ein kan oftast ikkje velja kva språk ein skal få ein tekst på. Eg kan ikkje velja kva språk reklamane på TV nyttar. Eg kan ikkje velja målforma til korkje VG eller Aftenposten. "Tvunge" tyder her at ein ikkje har noko val når det kjem til målform.

Det blir feil å kalle dette for "tvang". Du er ikke tvunget til å se/høre reklame på bokmål. Reklamebyråene er ikke "tvunget" til å bruke bokmål i sine reklameinnslag. Reklamebyråene snakker det språket som når lettest fram til flest mulige. Det er som regel bokmål, med mindre reklamen gjør et poeng av å bruke nynorsk eller dialekt. Nynorsk, derimot, er et kunstig fenomen, holdt kunstig i live ved statlige inngrep (f.eks. på det juridiske felt i offentlig forvaltning).

Eg meiner ikkje at ein skal "ta vare" på nynorsken, eg meiner at nynorsken skal vera riksmålet som ein kan kalla "norsk", på same måten som ein kallar riksmålet i England for engelsk, osb. Grunnen til dette har eg utbrodert andre stader her i ordskiftet.

Kampen om det nasjonale språklige hegemoniet har nynorsk-leiren tapt for lenge siden. Flertallet av befolkningen i Norge har innfunnet seg med dette, og Norge som nasjon (og "bedrift") er også best tjent med denne løsningen ettersom den letter kommunikasjonen med våre skandinaviske broderfolk. Det er en avgrunn mellom nynorskforkjempernes nasjonale ambisjoner og deres regionale, subkulturelle status "on the ground".

Folk flest vel ikkje om dei skal skriva nynorsk eller bokmål medvite; dei fylgjer målforma som foreldra valde for dei i barneskulen.

Da må du i så fall samtidig være med på at et flertall av norske foreldre valgte bokmål - ikke nynorsk - for sine barn. Du mener vel ikke seriøst at bokmålsforeldre er "tvunget" til å velge bokmål, mens "nynorskforeldre" er frie, opplyste individer som i sitt makeløse klarsyn har valgt nynorsk for sine barn?

Ikkje "autentisk" i seg sjølv, men "autentisk norsk".

Men hva er "autentisk norsk" og evt. mer "autentisk norsk" enn nynorsk (som du tidl. antydet)?

Nynorsken er ikkje regionalistisk (inkje målføre svarar til nynorsken, det er ei skriftnorm laga for heile landet), mykje mindre enn det bokmålet er. Det at bymåla stundom kan likna meir på bokmål enn på nynorsk, kjem ofte av at bokmålet dreg i dei og får dei til å retta seg inn etter det. Det er ikkje anna å venta av eit skriftmål (diverre, meiner eg), men dette gjer ikkje bokmålet meir nasjonalt - det er sirkelargumentasjon.

Vel, nynorsk er jo i høyeste grad et (oppkonstruert) skriftspråk. Ingen snakker "naturlig" nynorsk. Som talemål blir nynorsk oppfattet som "vestlandsk", sannsynligvis fordi det ligger nærmere vestlandsdialektene enn andre dialekter (selv om nynorsk ikke er identisk med noen enkelt vestlandsdialekt).

Jeg etterlyste tidl. en påvisning av årsakssammenhenger mellom det du kaller "tvang" og bruk av bokmål. Det har du så langt ikke kunnet påvise, så jeg gjentar oppfordringen. Det er sannsynligvis en vekselvirkning mellom et språks status og antall brukere. Et språks status har trolig også mye å gjøre med dette språkets kommunikasjonsmuligheter. Bokmål oppfattes av majoriteten av nordmenn (også utenfor østlandsområdet) som enklere enn nynorsk, har høyere status, og er bedre likt og derfor mer brukt. Nynorsk, på den annen side, blir oppfattet som subkulturelt, regionalistisk og provinsielt.

So finst det andre av oss som meiner at slike skilje vert like kunstige som dei einskilde nasjonalstatane. Om ein meiner at eit skandinavisk språk finst, so kan ein meina at det finst eit norsk språk òg.

Når du opererer med begreper som 'norsk' og "autentisk norsk" uten å definere nærmere, er du i ulendt terreng. 'Norsk' er uløselig knyttet til arbitrære statsgrenser og politikk/ideologi. "Skandinavisme" er ikke knyttet til slike arbitrære prosesser, men refererer seg til historiske, etniske og kulturelle tradisjoner og prosesser som ligger på et annet, eldre, og mindre "tilfeldig" nivå enn nasjonsbygging og statsgrenser. I norrøn og germansk tid hadde som kjent skandinaver et felles språk. Nynorskforkjemperne vil fortsette segregeringsprosessene i en tid da det ikke lenger er rasjonelt å tenke i nasjonale kategorier. For hva er "autentisk norsk" i 2011? Pakistanere som snakker nynorsk?

A-mål er ikkì ekte nynorsk! A-mål er bokmålsutvatning og ikkì meir autentisk norsk enn bokmålet.