Klassisk konsert er forbunde med mange farer. Især for dei av oss som har eit nærast skrekkarta tilhøve til det å sitja stille meir enn eit kvarter om gongen. Vi likar jo helst å tru at eit liv der tempo er satt til molto prestissiomo er den ypparste forma for eksistens. Men så – i eit åttendels pauseslag – tek ein seg sjølv i å spørja: Kva har eg eigentleg halde på med? Eg vil byrje å tenkje radikalt annleis, inspirere og tenne gnister! Slike stemingsdrag kunne overmanne den som var i Oslo Konserthus denne kvelden. Ein risikerte små glimt av meininga med livet, før tordenbrak av musikalske samanstøyt på ny reiv ein tilbake til relativt jordiske dimensjonar. Og det er no heller ikkje den verste dimensjonen å vera i.

Så er det ei anna fare, som det er utøvarane si oppgåve å verje seg mot. For samspelet var forrykande, klaversoloen fortryllande og det generelle energi- og kunstnarisk innlevingsnivået forførande. Likevel – klassisk musikk er eigentleg ikkje noko nytt etter dette. Er det noko uavvendeleg traust og vaksent over denne musikkkforma? Kunne ikkje studentane teke mål av seg til å vera enda meir studentar? Kringkastingsorkesteret har da vitterleg tidlegare vist at dei stiller opp på både eitt og hitt. Det er freistande å seia harpe diem – eller iallfall – ikkje la det bli med dette. Gå lengre, gå av vegen og lev så farleg at vi beint fram byrjar å frykte at det er musikkhøgskolestudentane som skal endre samfunnet.