Magnus Engen Marsdal er sint. Igjen. Han er sint på Jens, på Jensen og på alle som jafsar i seg brorparten av den berømte kaka vi alle skulle ha delt. Skilnadene i samfunnet veks, og dei som er sett til å vakte klassekampen på makta sine tindar sviktar. Riksrefsaren har mykje rett. Det er ikkje det. Det er faktisk utruleg når raudgrøne politikarar er dei første til å nekte for klasseskilja, og VG-journalistane kan gjerne spandere på seg ei vakenatt der dei funderer på om Valla-saka verkeleg ikkje var noko meir enn ein godt salbar katteslåstkamp.

Boka er eit solid stykke arbeid, viktig lesing og vi treng fleire som Engen Marsdal. Spørsmålet er kor mykje vi treng av han. Det er få som no ikkje veit kva denne mannen meiner om middelklassebarna «stoltenbergerne», og dei fleste av artiklane er til alt overmål publisert før. Magnus Engen Marsdal er sjølv i ferd med å bli ei kommersiell merkevare. Kritikken han skyt mot det einaste partiet han augnar håp for, kan ende opp med å bli forklaringa på hans eiga manglande evne til mobilisering. Som han sjølv skriv det: Sett utenfra framstår de tallmessig svake smågruppers knallharde fordømmelser av alle andre lett som krampeaktige besvergelser mer motivert av behovet for indre samhold enn av noen holdbar politisk strategi.